یک دنیا حرف برای تو دارم ، یک دنیا پر از حرفهای نگفته، یک دنیا پر

 از بغض های نشکفته. با منی ، هر جا و اینک آمده ام تا مثل همیشه

 سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی!

دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است . صدایی نیست ، مأوایی

 نیست ، حتی سایبان روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم

 نیست.

من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات،‌ کنار شعله ور شدن شمع

 وجودت ،اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...

دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته، با تمام وجود تو را می خوانم ؛ از تو

 چیزی نمی خواهم جز دریای بی ساحل وجودت را، جز دستهای

 مهربانت را، جز نگاه آرامت را که دیرزمانی است در سیل باد بی وفای

 زمانه گم کرده ام.

هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام

 هستی باقیمانده در نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم

 تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی پلک های بسته ام حک کنم ، اما باز

 هم جای تو خالی است... .

شاید اگر جای تو بودم ؛ کمی، فقط کمی برای مرگ تدریجی نیلوفرهای

 خاطره اشک می ریختم ، شاید اگر جای تو بودم ؛ طاقت دیدن چشم های

 خیره و خسته ات را نداشتم، شاید اگر جای تو بودم؛ بلور بغضم را با

 تلنگری آسان می شکستم تا بدانی، تا بدانی که چقدر دوستت دارم... .

           تولدم مبارك

من هنوز با گذشته ها به زندگی نشسته ام

وتورا باشعرهای بارانی ام خیس می کنم

واژه هایم دیگر گیرایی همیشگی را ندارند

وکلمه در گلویم حلقه آویز می شود

                                                                                      از تو می پرسم

گناه من چیست ، که به خاطر به شعر در آوردن تو

مثل غنچه ها ی نگاهم پرپر می شوند ؟

                                                                                     بر گرد .............

هنوز واژه هایم از نگاه تو سیراب نشده اند

وآسمان به این بزرگی

                                                                      ابری برای گریستن ندارد .

یک غم و صد تنهایی دلم نمی سوزد به یاد آن روزها و شب هایی که برایت شعر می سرودم

 به یاد آن شب هایی که ستاره ای پیدا کردم و اسم تو را روی آن گذاشتم

باز نگاهم به آسمان خیره شد و اسم تو را صدا زدم

 ولی هیچوقت صدایی از تو نیامد

 بمان همان جایی که خنده هایت بهاری اند و اشک هایت پاییزی

و من اینجا در گذشته تو فراموش شده ام و آلبوم خاطراتت را ورق می زنم

گله ای ندارم برای تنهایی ها و اشک هایی که تو را صدا می زنند .

تو بگذر و برو برای همیشه با همان چتری که از زیر بغض باران می گذرد

 و من سوختن و ساختن را انتخاب کرده ام

و باز هم موردی نیست

و باز بغض ها می شکنند

و ما در اشک خود را پیدا می کنیم .

راست می گفتی من همان عروسک تنهایی های تو بودم

رفتى
      بدون ِ خداحافظى
اما دلم نشكست!
چون می‌دانستم
                     «دلى از سنگ ببايد به سر ِ راه ِ فراق»

رفتى
       و حسرت ِ آن نيم نگاه ِ آخر بر دلم ماند
اما دلم نشكست!
چون می‌دانستم
                     «روى ار به روى ما نكنى حكم از آن تُست»

رفتى
و سراغم را هم نگرفتى!
اما دلم نشكست!
چون می‌دانستم
                      «نه عجب كه خوبرویان بكنند بى‌وفایی»

می‌دانی از چه دلم شكست؟
از اين‌كه وقتى مي‌رفتى باران می‌بارید!

با خودم گفته بودم كه بعد از رفتنت  
             بدون آنكه ببينى 
             بدون ِ آنكه كسى ببيند 
                                 خاك ِ راهت را سرمه‌ی چشمانم كنم 
                                 اما اشك ِ آسمان رد ِ پایت را شست و رفت!

با خودم گفته بودم كه بعد از رفتنت
            بوی بودنت را در آغوش مي‌گيرم
                                باران آن را هم شست و رفت

حالا من مانده‌ام و
           کاسه‌ی آبى كه آورده بودم پشت ِ پایت بريزم

تو نمی دونی من چی کشیدم وقتی که گفتی تو را نمی خوام

باور ندارم که دیگه نیستی حالا تو رفتی من اینجا تنهام

یه شوخی بودو یه قصه تلخ وقتی که گفتی تو را نمی خوام

خیال می کردم می خوای بترسم شاید هنوزم باور نکردم

چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته

شاید یه حسود چشممون زده بگو کی مارو تنهایی دیده

ولی میدونم تو آسمونا قصه مارو یکی شنیده

تو باور نکن هر کی بهت گفت پیشت می مونم پیشت می مونم

باور ندارم که دیگه نیستی تا ته دنیا از تو می خونم

چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته

تو نمی دونی من چی کشیدم وقتی که گفتی تو را نمی خوام

باور ندارم که دیگه نیستی حالا تو رفتی من اینجا تنهام

یه شوخی بودو یه قصه تلخ وقتی که گفتی تو را نمی خوام

خیال می کردم می خوای بترسم شاید هنوزم باور نکردم

چشمای گریون دستای خسته دوری چشمات منو شکسته

رنگ اون چشات چشای سیات زنجیر دلت دستامو بسته

شاید یه حسود چشممون زده بگو کی مارو تنهایی دیده

 سلام ؛ حال من خوبِ...غمی  نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور،...که مردم به اون شادمانی بی اساس  می گن ...با این همه اگر عمری باقی بود ، طوری از کنار زندگی می گذرم،....که نه دل کسی در سینه بلرزه... نه این دل نا موندگار بی درمونم ...

تا یادم نرفته بنویسم :

دیشب در حوالی خواب هام، سال پر بارونی بود...دعا کردم که باز بیای، با من کنار پنجره بمونی،...بارون  مي باريد،...اما دریغ که رفتن، راز غریب این زندگیست،...تو رفتی پیش ازاون که بارون بباره ...می دونم، دل من همیشه پر از هوای تازه ی باز نیومدن!...انگار درون قلبم...تعبیر همه رفتن ها، هرگز باز نیومدنِ.....

بی پرده واست بگم :

چیزی نمونده...گونه هام از گرمی شراب تو گر گرفته ،...می خوام تنها بمونم، در رو پشت سرت ببند،...بی قرارم، می خواهم برم، می خوام بمونم ؟!...هذیون می گم ! نمی دونم...ميدونم عزیزقلبم،...حرفام باید خلاصه باشه،...ساده باشد، بی کنایه وبي ابهام،...

پس ازاول می نویسم :

سلام ! حال من خوب نفسم،

اما تو باور نکن ....؟! !